ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
ประตูโกเบียว คารามงและรั้ว
ค.ศ. 1830-1867 (ปลายสมัยเอโดะ)
ประตูคารามงที่ศาลสถิตดวงวิญญาณ
ประตูฮิราคารามง 4 ขา
ไม้สนไซเปรสของญี่ปุ่น
ด้านทิศตะวันออกยาว 14 ช่วงเสา
ด้านทิศตะวันตกยาว 12 ช่วงเสา
มีประตูบานเล็กด้านข้าง
ไม้สนไซเปรสของญี่ปุ่น
บทความนี้ใช้เวลาอ่าน 2 นาที
ประตูงามวิจิตร
คุ้มครองศาลสถิตดวงวิญญาณ
สุสานของชินรัน โชนิง (ค.ศ. 1173–1263) ถูกล้อมรอบด้วยรั้วระแนง รั้วนี้มีประตูสองบาน: ประตูแบบทางการที่งดงามทางด้านทิศใต้ และประตูแบบเรียบง่ายทางด้านทิศตะวันออก ทั้งประตูแบบทางการและรั้วมีหลังคามุงด้วยไม้สนไซเปรสญี่ปุ่น (ฮิโนกิ) ประตูมีหน้าจั่วโค้งอยู่ทั้งสองด้าน โดยมีทางเข้าอยู่ด้านยาวที่เป็นแนวตรง ทางเข้าประตูกว้างประมาณ 1.5 เมตร และปิดด้วยประตูบานคู่
รั้วประกอบด้วยส่วนของ งานตะแกรงไม้ 27 ส่วน ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเสาและคลุมด้วยหลังคาทรงจั่ว รั้วประเภทนี้เรียกว่า มิซึกากิ และมักใช้เป็นเครื่องหมายแบ่งเขตล้อมรอบบริเวณที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของวัดหรือศาลเจ้า นอกเหนือจากงานระแนงที่วิจิตรประณีตแล้ว ยังมีการแกะสลักลายของดอกนาร์ซิสซัส, ดอกบัว, หญ้าหางม้า, และดอกแดนดิไลออน งานแกะสลักเหล่านี้อ้างอิงจากการออกแบบของ ยามาโมโตะ ไบอิสึ (ค.ศ. 1783–1856) ปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมนกและดอกไม้
ประตูแบบทางการทางด้านทิศใต้ของบริเวณโดยรอบจะเปิดออกสู่วิหารไฮโด ถัดจากวิหารไฮโดคือเนินดินฝังศพรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ยกพื้นสูงขึ้น ซึ่งเป็นที่ฝังร่างของชินรัน บริเวณโดยรอบเนินดินเป็นหลุมฝังศพของเจ้าอาวาสวัดเซ็นจุจิ ตามบันทึกของวัด สุสานนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1672 ส่วนประตูและรั้วถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1858 และได้รับการบูรณะครั้งล่าสุดระหว่างปี ค.ศ. 2010 ถึง 2012
ยามาโมโตะ ไบอิสึ
ยามาโมโตะ ไบอิสึ (ค.ศ. 1783–1856) เป็นจิตรกรผู้มีความรู้ความสามารถ ซึ่งมีผลงานในช่วงปลายสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) เขาเกิดในแคว้นโอวาริ (ปัจจุบันคือทางตะวันตกของจังหวัดไอจิ) และเป็นที่รู้จักในด้าน นังงะ ซึ่งภาพวาดเหล่านี้มีลักษณะเด่นคือทิวทัศน์ที่เรียบง่ายแต่สง่างาม รวมถึงภาพดอกไม้และนกที่วาดในรูปแบบที่ไพเราะและโรแมนติก
คานแนวนอน
วัสดุที่เชื่อมต่อเสาร่วมกันในแนวนอน ติดตั้งไปตามแนวผนัง โดยวางทับอยู่เหนือคานประตูหน้าต่างหรือวางทับระหว่างเสา
ชินรัน โชนิน
ชินรัน โชนิน (ค.ศ. 1173–1263) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เคนชิน เป็นผู้ก่อตั้งนิกายโจโดชินชู (แดนสุขาวดีแท้จริง) ในพุทธศาสนา หลังจากเข้ารับการบำเพ็ญตบะบนภูเขาฮิเอ เขาศึกษา เซ็นจู เน็นบุสึ หรือการสวดออกพระนามของพระพุทธเจ้าเพียงอย่างเดียว ภายใต้การชื้แนะของโฮเน็น (ค.ศ. 1133–1212) ในปี ค.ศ. 1207 เขาถูกราชสำนักเนรเทศพร้อมกับศิษย์คนอื่นๆ ของโฮเน็น เนื่องจากเกรงอิทธิพลของโฮเน็น ชินรันได้ปฏิบัติศาสนกิจเผยแพร่ธรรมในภูมิภาคเอจิโงะและคันโต และได้แสดงธรรมถึงความศรัทธาในพระพุทธเจ้าอมิตาในผลงานชิ้นเอกของท่านเอง เคียวเกียว ชินโชะ (การสอน การปฏิบัติ และการตรัสรู้) ท่านสั่งสอนเรื่องความรอดผ่านทางศรัทธาและนำมาซึ่งการปฏิรูปพุทธศาสนาในญี่ปุ่น
แชร์บนโซเชียลมีเดีย
โปรดตอบแบบสอบถาม
ความยาวโดยประมาณ : 30 วินาที