หอคอยสามชั้นที่อยู่ด้านบนของประตูนี้เป็นที่ตั้งของกลองไทโกะขนาดใหญ่ ด้านข้างประตูทั้งสองด้านเป็นห้องที่ใช้สำหรับเก็บของและเป็นที่พักของผู้เฝ้าประตู กลองในหอคอยถูกใช้โดยผู้เฝ้าประตูเพื่อตีบอกเวลาคล้ายกับระฆังโบสถ์ในยุคกลางของยุโรป

ก่อนที่ญี่ปุ่นจะนำระบบการบอกเวลาแบบตะวันตกมาใช้ในปี ค.ศ. 1872 ชาวญี่ปุ่นใช้ระบบชั่วโมงแบบแปรผันตามฤดูกาล โดยแบ่งเวลากลางวันและกลางคืนออกเป็น 6 ชั่วโมงเท่ากัน ซึ่งความยาวของชั่วโมงจะแตกต่างกันไปตามฤดูกาล ในแต่ละชั่วโมง ผู้ดูแลกลองจะปีนขึ้นไปบนหอคอยและตีกลองเพื่อแจ้งเวลาให้พระสงฆ์และชาวบ้านในเมืองทราบ

แม้ว่าจะไม่มีใครทราบแน่ชัดว่าหอคอยนี้ถูกสร้างขึ้นหรือเริ่มใช้ในการบอกเวลาเมื่อใด แต่บันทึกแสดงให้เห็นว่ามีการใช้งานมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1712 ภาพประกอบจากปี ค.ศ. 1762 แสดงให้เห็นว่าประตูที่มีหอคอยเพียงชั้นเดียว และมีบันทึกจากปี ค.ศ. 1861 ที่รวมข้อเสนอให้เพิ่มหอคอยเป็นสามชั้น ซึ่งการที่หอคอยกลองมีความสูงสามชั้นเช่นนี้ถือเป็นสิ่งที่หาได้ยาก

หอคอยนี้ยังคงถูกใช้งานอยู่แค่เพียงปีละครั้งเท่านั้น โดยจะมีการตีกลองหนึ่งชั่วโมงก่อนงานโฮองโค ซึ่งเป็นพิธีรำลึกประจำปีสำหรับชินรัน ในวันครบรอบมรณภาพของท่าน แม้ว่ากลองไทโกะดั้งเดิมจะถูกแทนที่ด้วยกลองใหม่แล้ว แต่กลองบอกเวลาเก่าก็ได้รับการอนุรักษ์ไว้ ตามการจารึกภายในกลอง ระบุว่าถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1729 และได้รับการซ่อมแซมมาแล้วสามครั้ง ซึ่งถือเป็นของที่ล้ำค่าของวัด